پاورپوینت قسمت دوم فصل چهارم 4 (سپرده قرض الحسنه پس انداز) کتاب بانکداری داخلی ( تجهیزات منابع پولی)نویسنده محمد بهمند و محمود بهمنی ,

پاورپوینت قسمت دوم فصل چهارم 4 (سپرده قرض الحسنه پس انداز) کتاب بانکداری داخلی ( تجهیزات منابع پولی)نویسنده محمد بهمند و محمود بهمنی

در قالب pptx و در 18 اسلاید و قابل ویرایش

توضیحات تکمیلی::

تعریف :
پس انداز عبارتست از سهمی از درآمد مردم یک کشور که به مصارف جاری و زودگذر تخصیص نمی یابد و به امید تحصیل درآمد آتی که موثر در افزایش سرمایه ملی میباشد اندوخته پس انداز میشود . پس انداز دارای سررسید معینی نیست و بنا به تقاضای پس انداز کننده ، در هر زمان مسترد میشود و کلا غیر قابل انتقال است ‌.
مهمترین هدف در برنامه ریزی اقتصادی در کشورهای در حال توسعه ، بوجود آوردن حداکثر امکانات برای تامین و افزایش سرمایه ملی به جهت توسعه و رشد اقتصادی است که آن هم به میزان سرمایه گذاری رابطه مستقیم دارد .
بانک ها میتوانند به منظور جذب و تجهیز سپرده ها ، با اتخاذ روش های تشویقی ، از امتیازات زیر به سپرده گذاران اعطاء نمایند :
الف _ اعطای جوایز غیر ثابت نقدی یا جنسی برای سپرده های قرض الحسنه .
ب _ تخفیف و یا معافیت سپرده گذاران از پرداخت کارمزد و یا حق الوکاله .
پ _ دادن حق تقدم به سپرده گذاران برای استفاده از تسهیلات اعطایی بانکی .

گذری بر گذشته
در ابتدای فعالیت بانک ملی ایران ۱۳۰۷/۶/۱۷ تصمیم گرفته شد واحدی برای جمع آوری پس انداز یا اندوخته های کم مردم ایجاد شود ‌. لذا دایره ای بنام صندوق صرفه جویی تشکیل شد که نتوانست مشوق مردم به اندوخته سازی و صرفه جویی در سهمی از درآمد آنان باشد . تا قبل از تصویب قانون پولی و بانکی کشور ، نظر به اینکه صندوق پس انداز ملی مختص بانک ملی شد ، بانک های دیگر نمیتوانستند تحت عنوان پس انداز حسابی داشته باشند لذا حساب هایی به عناوین گوناگون مانند سودبخش ، سیار ، تامین آینده و غیر آنها در نظر گرفتند که در حقیقت شامل همان روش و مزایای حساب پس انداز بانک ملی بود ، تا قانون مذکور این ممنوعیت را حذف و کلیه بانکها حق گشایش و نگاهداری حساب پس انداز را دارا شدند که به آن بهره ای متناسب با مدت بعد از ۱۰ روز تعلق می گرفت . نظام بانکی جمهوری اسلامی ایران که سپرده هارا به سپرده قرض الحسنه و سپرده سرمایه گذاری مدت دار تقسیم کرده ، معتقد است سپرده قرض الحسنه آنچنان سپرده ای است که صاحب آن به قصد انتفاع به بانک نمی سپارد بلکه صاحبان آنها به منظور برخورداری از اجر معنوی و استفاده از انواع خدمات بانکی و ضمن اطمینان از حفظ و نگهداری وجوه ، پول های خود را به بانک می سپارند ‌.